تا حالا شده خودت رو یه جورایی در بند و اسیر حس کنی...حس کنی که دورت سیم خاردار کشیدن، یکی رو هم عجین کردن مواظبت باشه و کوچکترین انحرافی رو گزارش بده. حس کنی با وجود این سیم خاردار ها بازم آزادی؟--بسی خیال باطل...--جس کنی چیزی که می گی یا می نویسی با چیزی که هستی خیلی فاصله داره و تو عین یه بازیگر به خوبی داری نقش بازی می کنی؟! جالبه که داری تو رویاهات، روی ابر ها راه می ری ولی حقیقت چیزه دیگه ای یه!حس کنی که می خوای چیزی بگی  ولی افسوس که نمی تونی!  حس کنی که.......

یه چیز دیگه، از این به بعد تو این وبلاگ نمی نویسم.البته شاید یه روزی(!) شرایط تغییر کرد و دوباره برگشتم....

گوشت رو بیار جلو  می خوام یه چیزی تو گوشت بگم ولی قول بده بین خودمون محفوظ بمونه: خودسانسوری، تعقیب، دستگیری، منع از تحصیل، نقاط نا معلوم، اخراج، و...مسائلی بود که آزارم می داد.

گیرم که در باورتان به خاک نشسته ام

وساقه های جوانم از ضربه های تیرهاتان زخم دار است

با ریشه چه می کنید؟

گیرم که بر سر این بام

بنشسته در کمین پرنده اید پرواز را علامت ممنوع می زنید

با جوجه های نشسته در آشیانه چه می کنید؟

گیرم که می زنید

گیرم که می برید

گیرم که می کشید

با رویش ناگزیر جوانه چه می کنید؟!

۱۸ تیر روزی که دانشگاه به خاک و خون کشیده شد....

هفتمین سالگرد این فاجعه و یاد و خاطره ی شهدای پاک آن روز را گرامی می داریم. و با تمام وجود اعلام می داریم ۱۸ تیر هرگز فراموش نخواهد شد.

Love begins with a smile, grows with a kiss, ends with a tear. When you were born, you were crying and everyone around you was smiling. Live your life so that when you die, you’re the one smiling and everyone around you is crying

عشق با یک لبخند آغاز می شود، با بوسه ای رشد می یابد و با قطره اشکی به پایان می رسد. هنگامی که تو زاده می شدی، در حال گریه کردن بودی و اطرافیان تو لبخند می زدند.آن چنان زندگی کن تا، هنگامی که می میری، تو تنها کسی باشی که می خندی در حالی که همه ی اطرافیانت می گریند...

آری.... تا امید هست زندگی باید کرد......